Yesss, de PETscan is ongelofelijk verbeterd!!!

15 november 2017, één telefoontje met de vraag om naar het ziekenhuis te komen met spoed,
Één ding wisten we zeker, het is mis, dit is niet goed.

In 1 zin komt ons leven stil te staan,
De rest van het gesprek lijkt als een film aan je voorbij te gaan.

Kanker verspreid in m'n hele lichaam, zo'n slecht nieuws en totaal onverwacht,
het ontneemt je in één klap van al je kracht.

Wat een plotselinge wending in ons leven, dit valt zo hard tegen,
niet om gevraagd en toch gekregen.

Ik ontving wat je niemand geven wil,
Echt waar, we vallen beide helemaal stil.

Onwerkelijk, niet te bevatten, onzekerheid of er een toekomst is gegeven,
met dit nieuws naar huis, en leven wordt overleven.

Opeens bedenk ik me, dat ik tegen de ouders van m'n werk vertel over die fucking achtbaan,
maar besef me tegelijkertijd dat we er al in zitten, en deze al van start is gegaan.

Een Russisch roulette van erge ziektes speelt zich in 5 dagen af, gedachtes die alle kanten opgaan,
Overdag fulltime onderzoeken en 's nachts moet mijn moederhart de grootste angsten doorstaan.

Na deze 5 dagen worden we deels uit ons lijden verlost, de diagnose Hodgkin stadia 4, een goed te behandelen soort,
Een lange weg te gaan, maar trots kijk ik naar Martijn bij ieder positief woord.

Kom maar op, ik heb die woorden 'behandeling' en 'genezing' in m'n oren geknoopt,
Na alle ellende van de afgelopen dagen is dit een wonder, zo op gehoopt.

Ik vind mijn kracht terug, met volle angst er tegen aan, we gaan ervoor,
ze hebben in dit geval toch echt de verkeerde te pakken hoor.

Kracht krijg ik ook van m'n allerliefste man en onze kleine meid,
Samen zijn we één, hun maken mij zo sterk in deze strijd.

Ook onze directe familie, vrienden en kennissen zijn er om ons te steunen,
soms zo fijn om met tranen, of juist een slappe lach, op je naasten te leunen.

Eergisteren, 22 januari, de dag van de PETscan, een belangrijke mijlpaal in dit gevecht,
Een lang onderzoek, hopelijk hebben al veel Hodgkin-cellen het loodje gelegd.

Vandaag, 24 januari, de uitslag, de wachtkamer is een reminder aan de hele achtbaan,
Yes!!! We krijgen positief nieuws, de chemo heeft z'n werk al heel goed gedaan.

Tranen van geluk, een sprongetje in m'n hart, wooow dit voelt fijn,
Mijn eigen lichaam komt op de PETscan weer tevoorschijn.

Nog vele chemo's die me te wachten staan,
maar vandaag vecht ik, morgen vecht ik, en overmorgen ook! ik blijf doorgaan.

Deze flow houden we vast, met geloof, hoop en liefde in ons gezin,
Ik zeg, deze overwinning is binnen,
1-0 voor Kristel vs. Hodgkin!

Niet 1/4 maar 1/3 van het hele behandelplan zit erop, BAM, nog 8!

We zijn inmiddels weer twee weken verder.
Na de derde kuur heb ik toch meer last gehad van de misselijkheid, deze was wel met vlagen dus het was te dragen. Dit zorgt wel voor verdrietmomentjes, het is dan confronterend dat ieders leven doorgaat en het mijne stil lijkt te staan, het wereldje is kleiner en de weg is lang.
Maar nadat de eerste 4-5 dagen van de kuur langs waren voelde ik me steeds beter. Meer energie, meer genieten en weer meer mezelf.

De afgelopen weken waren er weer wat mijlpaaltjes, voor het eest heb ik weer  gesaxofoond bij mijn fanfare in Rooy, heerlijk muziek maken, perfecte afleiding. In het weekend zijn Martijn en ik een avond mee geweest met de kwakkert, ook hier waren we weer even gewoon Martijn en Kristel. Ik vind het fijn dat dit soort momentjes nu kunnen, hier maken we ook gebruik van, over een aantal maanden is dit misschien (tijdelijk) niet haalbaar.

Afgelopen dinsdag ben ik weer op mijn werk geweest, terug op de NICU van het MMC.
De plek waar ik 15 november abrupt ben weg gebeld. Achteraf viel het me mee toen ik er weer stond, hierbij met mijn afdelingshoofden en collega mogelijk thuiswerk besproken (ja op eigen verzoek en nee er zit geen druk achter). Maar dit is voor mij hele fijne afleiding, geeft mij een nuttig en voldaan gevoel en hiermee blijft mijn kennis van ICN-verpleegkundige op niveau.

Meteen m'n nieuwe pasje gekregen, i'll be back lieve collega's

Woensdag is er weer bloed geprikt, mijn afweer was weer laag, maar beter dan de laatste keer.
'Gelukkig mocht vandaag de kuur doorgaan, samen met mijn schoonzus Kelly heb ik de kuur 'goed' doorstaan.
Op de terugweg voel ik wel weer gelijk de impact, slapjes en duizelig. Dus bij thuiskomst was ons huisje helemaal schoon (dankje lieve mam) en ben ik weer in m'n mandje gekropen.
Iedereen weer bedankt voor de lieve berichtjes en de kaartjes die nog altijd komen, ongelofelijk.
Nu 1/3 i.p.v. 1/4 van het hele behandelplan al doorstaan, BAM!

Volgende week volgt de petscan en de uitslag later die week, dit is een spannend moment. Mijn gevoel zegt dat het goed gaat, ik heb er vertrouwen in. Maar ik moet wel toegeven dat ik deze feiten/plaatjes van de scan wel nodig heb als bewijs.
Dit heeft er ook mee te maken dat ik de vorige keer zo negatief verrast ben door de scan, dus m'n vertrouwen heeft een deuk gekregen.
Normaal heb ik niet zoveel geduld voor het spelletje 'zoek de 10 verschillen',
nou ik hoop dat het er nu 283 verschillen zijn!

De derde chemo achter de rug, nog maar 9!!

Afgelopen week was een week van gemengde gevoelens.
Even omschakelen dat de kuur uitgesteld werd, genoten van de feestdagen en oud op nieuw maar tegelijkertijd zijn deze dagen heel dubbel.
Het jaar 2017 sluit je onrustig af en 2018 staat nog lang in het teken van de hodgkin en chemo's.
Isa pikt ook meer op dan je je kunt voorstellen. Bij het oplaten van de wensballon met vrienden zegt ze bij papa op de arm, mama ziek, mama kaal, mama infuus, mama beter worden, mama nieuwe haartjes.
Dit gaat door merg en been, dan wil je gewoon naar huis. Je wenst iedereen de beste wensen maar zelfs dit voelt anders dan andere jaren. Als we gezond zijn hebben we vele wensen, wij ook! Maar als je door zo'n ziekte wordt overvallen heb je maar 1 wens!
Na de chemo is de haaruitval ook enorm toegenomen, ik sta er wel versteld van hoeveel haren een mens op z'n hoofd heeft als ik zie hoeveel er al in de prullenbak/stofzuiger/bad zijn verdwenen.
Maar het haarwerk ligt klaar en ook al een paar mutsjes.
Op 2 januari komen ze thuis bloed prikken en m'n lab is goed gestegen, dus de chemo mag donderdag doorgaan.
Samen met mam ga ik de derde kuur in, ik m'n haakwerkje mee en mam aan de sudoku.
De eerste chemo knuffel is klaar, Isa is superblij met haar flamingo:-)

Op het einde van de chemo komt Stijn, m'n chemo-maatje, nog op bezoek. Ook hij is jong getroffen door kanker, wat humor en elkaars ervaringen delen doet het goed.

In de auto zie ik wel erg bleek/geel, dit is een effect van deze ABVD-chemo's.

Thuis meteen de bank op en rusten. In de avond heb ik meer last van misselijkheid dan de andere keren, wel met vlagen en gelukkig niet continue. Voor het eerst pak ik de 'zo nodig medicatie' extra.  Een goede vriend van ons komt nog even langs, ik kruip op tijd het bedje in en Martijn buurt nog ff gezellig verder. De 10 is eraf, nog maar 9x chemo!!!

Liefs Kristel